Nie woda nie ziemia: Wystawa o mokradłach, historii i współczesnej polityce

Wystawa „Nie woda nie ziemia” zgłębia ambiwalentną naturę terenów podmokłych, które funkcjonują jako archiwa przeszłości, przestrzenie schronienia i współczesne terytoria sporne. Bada tematy geologii, mitów i współczesnej polityki, stawiając pytanie, jak przetrwają i oferują inny, wolniejszy rytm krajobrazy, które opierają się wysychaniu.

Wystawa „Nie woda nie ziemia” rozpoczyna się w miejscu, gdzie czas nie płynie liniowo, lecz stagnuje i gęstnieje pod stopami. Na torfowiskach niska zawartość tlenu i kwaśna woda spowalniają rozkład materiałów organicznych, przekształcając je w niezamierzone archiwa przechowujące zapomniane historie w „wilgotnej teraźniejszości”. Te bagna, często odsłaniające „ciała z bagien” ze śladami przemocy rytualnej, kwestionują cenę porządku i przyczyny poświęcenia. Jednocześnie obszary te historycznie służyły jako kryjówki dla tych, którzy potrzebowali zniknąć, aby przeżyć, a ich niegościnny teren paradoksalnie oferował ochronę. Ta ambiwalencja powraca dzisiaj na „zielonych granicach”, takich jak polsko-białoruska, gdzie lasy i bagna stają się korytarzami śmierci. Tutaj rozmokła ziemia funkcjonuje zarówno jako tarcza, jak i broń, zamazując, spowalniając i utrudniając pomoc. Historycznie lekceważone jako „nieużytki” do okiełznania, bagna na nowo pojawiają się w kontekście eksploatacji, przeznaczone pod instalacje wojskowe lub jako miejsca, gdzie woda chłodzi infrastrukturę technologiczną, tworząc ukryty kręgosłup gospodarki cyfrowej. Wystawa śledzi wątki łączące geologię, mit i współczesną politykę, pytając, co się dzieje, gdy krajobraz odmawia wyschnięcia. W świecie zafascynowanym twardymi granicami, bagno oferuje inne tempo: wolniejsze, nasycone, wytrwałe. Artyści traktują bagno jako strefę beztlenową, przestrzeń, która spowalnia rozkład, konserwuje przemoc i marzenia, a także destabilizuje to, co uważamy za „racjonalne”. Dyskretnym wizualnym znacznikiem wystawy jest minerał wiwianit, o hipnotyzującym zielonkawo-niebieskim odcieniu, znajdujący się na kościach i mokrym drewnie, symbolizujący to, co zostało wyparte.

Wystawa jest czynna od wtorku do niedzieli, w zmiennych godzinach. Szczegółowe informacje dotyczące biletów lub wstępu, poza ogólnymi godzinami otwarcia, nie są podane na tej stronie, ale domyślnie są częścią ogólnego wstępu do muzeum lub programu.